gisterenavond hebben wij nen try out gedaan
en het was fantastisch den bart heeft – echt waar -
ne prachtige tekst geschreven
ge moet allemaal komen zien
komen zien komen zien komen zien komen zien komen zien
het is supergraaf
komt zien
komt luisteren naar het verhaal van
een klein plein in het midden van de stad
een plein met daarop een bibliotheek ne nachtwinkel café’s
een chinees restaurant
een plein vol basketters daklozen passanten bibliotheekbezoekers druggebruikers ontheemden dealers kunstliefhebbers
sommige mensen noemen het plein een rotte plek
vol rotte mensen
en ze zien niet willen niet zien willen niet weten
dat de mensen van het plein
ook mensen zijn
daarom noemen ze hen druggebruikers marginalen
uitschot en krapuul
daarom lopen ze hen snel voorbij kijken door heen
naast hen heen kijken ze dwarsdoor losdoor
hen heen
de afgelopen maanden hebben de mensen van het plein
getekend gefotografeerd en geschilderd
bart heeft met hen gesproken
heeft naar hen geluisterd
heeft met hun verhalen een nieuw verhaal geschreven
en gisterenavond op
de vernissage van de expositie ’straatkunst’
kregen 120 mensen dat verhaal te horen
er werd niet weggekeken
niet langs hen heen gekeken
niet voorbijgelopen
er werd geluisterd
naar de mensen van het plein
het was prachtig
komt dat zien komt dat zien komt dat zien komt dat zien
Vorige week heb ik iets geschreven over hoe groots het kleine soms kan zijn. Dees week ga ik dat nog eens overdoen. Zoals ge misschien weet, of niet weet, organiseren wij van het MartHatentatief op 12 mei ne Feestavond. En op die avond komen Vitalski en Sara De Bosschere hulde brengen aan de veel te vroeg gestorven Barakstadschrijver, J.M.H. Berckmans. Erik Vlaminck komt voorlezen uit Dikke Freddy. Er zal een documentaire zijn, en vooral supergraaf, komt dat zien komt dat zien ! David Bovée komt optreden met zijne nieuwe groep. S.W.A.N.
Nu denkt ge misschien ela ela, stopt is met reklam te maken, daar dient deze blog niet voor. En ge hebt gelijk. Maar ik doe het toch, en wel om twee redenen. Ten eerste omdat iedereen naar S.W.A.N moet gaan zien, omdat die Waanzinmuziek maken (new-wave gemixt met afrikaanse muziek gemixt met punk gemixt met think of one). Muziek dus, zoals ge nog nooit in heel uw leven hebt gehoord (tenzij dat ge pertoevalperongeluk aanwezig waart op één van hun zes undergroundconcerten die ze tot hiertoe hebben gespeeld). Maar daar moet dus iedereen naar komen zien. Wij zijn supertrots dat zij op onzen eerste feestavond willen komen spelen.
Maar als het alleen was om reklam te maken, dan had ik dees stukske niet geschreven. Ik schrijf dees stukske omdat ik van den David Bovée, die dus in S.W.A.N. zit en die dus fenomenale muziek maakt, omdat ik van den David Bovée een filmpke op het internet heb gezien. En in dat filmpke zit hij samen met Allessandra, zijn vrouw, in hunne caravan, aan hun caravantafel, aan een laat ontbijt. Hij pakt zijne laptop van onder tafel, doet die open en zet een muziekske op. Op de tafel staat een tas koffie dampen. Alessandra, zo heet zijn vrouw, steekt nen boterham in hare mond. Slurpt van hare koffie. En begint dan in haar handen te kloppen. Hare man doet mee. En dan begint ze te zingen. Meer is het niet.
Gewoon twee mensen in ne caravan die een liedje zingen.
Al te zelden. Bijna nooit. Als ge films ziet, of reportages op tv, of documentaires. Dan slagen die der bijna nooit in om het gewone leven te laten zien. En met het gewone bedoel ik hoe waanzinnig het soms kan zijn om petatten te schellen in uw keuken, en dat ze dan op de radio juist een goei lieke spelen. Of aan tafel te zitten, gij met uw vrouw, op ne verloren middag terwijl dat het raam open staat en het geruis van de stad binnen komt geruist en hoe dat ge dan – terwijl dat ge nen boterham aant eten zijt – aan niks aant denken zijt. Of uw lief die dat het dekbed opdekt. Of uw dochter die een blokske op een ander blokske zet. Meestal is dat op beeld niet interessant. Omdat daar geen verhaal in zit. En op tv moet er altijd een verhaal in zitten.
Maar gelukkig is er tegenwoordig youtube. En af en toe vindt ge daar stukken en brokken uit het Leven Zoals het in Techt is. Gelijk als in het volgend filmke. Den avond die valt. Vogels op een plein. Tis niet meer als dat. Nen avond en een plein. Of hoe dat het gewone leven groots en meeslepend kan zijn.
