nog geen
- ephameron
‘En de zon zakt lager en de schaduwen worden langer en de bladeren doorzichtig en alles is gelijk het hoort in het park in het laatste uur van deze middag; het gejoel van verre kinderen, het gesnater van eenden, het diep grommen van weer een lichtgevende streep in de bleker wordende lucht boven de verre toren boven de bomen boven het groepke mannen dat daar nadert…’
Dames en heren, ik heb het de voorbije weken dikwijls gedacht; spijtig dat ik niet meer kan bloggen.
Ik kan natuurlijk nog wel bloggen, maar ik moet nu eerst het toneel van de Polen schrijven. En dat doe ik dag en nacht. En als ik heel even wat tijd over heb, dan slaap ik een paar uurtjes of probeer ik mijn kinderen te herkennen uit alle andere kinderen aan de schoolpoort. En dus bloggen, hoe hard het mijn hobby ook is geworden, doe ik voorlopig efkes niet meer. Tot nu. Om u te vertellen waarover ik u allemaal had verteld, moest elke dag een verplicht bloguurtje tellen.
Over Antonio, onze pleinvriend die in de koudste nacht van het jaar door de politie uit de metro is verjaagd. Over waarom ik zo serieus kijk in het filmke van cobra tv. Over de topgrap over Marokkanen die ik heb gehoord. Over de talloze reacties op de diefstal van mijn computer in de gemeentestraat op de nacht van ‘bang’. Over het vreemde gevoel dat me plots bekroop, door al die (lieve, medelevende) reacties. Dat dat ene verhaal van die gestolen computer 10 keer méér impact heeft gehad dan de 10 blogs die de gemeentestraat bezingen. Over met mijn fiets een spoor trekken door de verse sneeuw. Over het schoonste park van de stad. En de schoonste bomen daarin. En het houten hek daarrond.
Maar vandaag heb ik vooral spijt dat ik u de repetitie van gisteren niet kan navertellen. Want er is een legendarische zin uitgesproken. Of meer bepaald een regie-aanwijzing. Door regisseur Caroline Rochlitz. Tegen een 14 jarige Poolse jongen met een pet van Garfield op zijn kop. Het was een zin die een schok door alle aanwezigen joeg. Een zin waar ik en Tim (die aanwezig mochten zijn op dat onvergetelijk moment) chronisch de slappe lach van krijgen. Het was een zin waar Caroline zich nu al diep om schaamt. En ook de komende weken nog. En de komende maanden ook nog af en toe. Kent ge dat, dat ge zo over ‘t straat loopt, aan een zin terugdenkt en in mekaar schrompelt van schaamte. Wel zo’n zin heeft Caroline tegen die Poolse jongen uitgesproken.
In de hoop dat ook u het spijtig zal vinden dat ik voorlopig niet meer blog, ga ik u die zin nu nog niet vertellen. En wel op de dag dat ik terug van de partij ben. Ergens in de eerste week van februari. Na de triomfantelijke première van ‘Polen op zondag’.
Tot dan!
Op een kleine wereld woont de mens. De zwarte mens in afrika. De rode mens in amerika. De gele mens in china. En de witte mens hier. In een klein land. In een kleine stad. Met in het midden ervan een oneindig park.
In het midden van het park staat een bank. Op die bank zit zoals u ziet een man. We kijken naar die man. Naar die man in het park. We trachten te negeren dat de man triest is. Want wij hadden een vrolijk toneelstuk in gedachten. Met schalks kwetterende eenden, met vederlicht lopende nimfen en konijntjes die vrolijk huppelen in het gras van het park. Het park van de konijntjes, joelen de verre kinderen in de speeltuin. Het kind dat voor de achtentwintigste keer van de glijbaan glijdt. Het kind dat haar kleine zusje wiegt. Het kind ondersteboven aan een paal.
De man op de bank doet vreemde dingen. We proberen te negeren dat hij zichzelf in stukken snijdt. We trachten hetgeen we niet begrijpen te negeren. Dat is onze natuur. We zien wel, gelijk het herfstige parken past, hoe een blad oneindig langzaam naar beneden dwarrelt. Hoe de waterige zon haar laatste stralen over deze zondagnamiddag uitstrooit. Hoe een onvriendelijk ogende vrouw spreekt tegen een vriendelijk ogende teckel…
Ziehier de openingszinnen van het toneelstuk ‘Polen op Zondag’. En voor een totale ervaring moet ge naar youtube gaan, want de muziek die erbij hoort is ‘Annum per Annum’ van Arvo Part. Die begint met een oorverdovend geblaas van orgelpijpen (moet ge echt eens meemaken!) en op dat geblaas wordt het park zichtbaar in prachtlievende tekeningen en foto’s op de achterwand. In de stilte die daarop volgt hoort ge de eerste zinnen. En op het vreemdsoortige orgelmuziekske worden de eerste personages zichtbaar. Een man op een bank. Prachtige eenden die over het podium schuiven. Levende konijntjes die rondhuppelen. En lichtlopende nimfen met kleine borsten.
Een tijdje geleden heb ik een aantal Polen ontmoet. Sindsdien zoek ik hen iedere vrijdag op. Ik ontmoet hen aan de nachtwinkel op het Coninckplein. Daar gaan ze bij Danuta hun bier en vodka kopen. Eigenlijk zijn ze maar twee keer voltallig geweest.
Waar is Kamèl? Ik mis zijn smile. Waar is Robert de Niro? Vermoedelijk op een keukenstoel vastgebonden door zijn jaloerse vriendin. Waar is Kuba? Waarschijnlijk onder het toeziend oog van zijn tweede vrouw de muur van hun badkamer aan het verven. Waar is Radic? Volgens Danuta is hij burgemeester aan het spelen op de drempel van zijn huis in de Muizenstraat.
Waar is Pjotr? Pjotr loopt met zijn vriendin Ella aan de overkant van de straat. Zij met haar handen in haar zakken van haar te grote jas. Hij zwaaiend met z’n armen omheen zijn dikke buik. Ze zien me. Ik steek de straat over. Ik schud hen de hand. Ik voel dat Ella me wil omarmen maar m’n houten lijf houdt haar tegen. Een kort moment vervloek ik mezelf daarom. En hoe het gaat. Dat zijn papieren niet in orde zijn. Dat hij moet betalen en dat hij het niet heeft. Dat niemand kan helpen. VDAB. ACV. CM. Geen werk. Geen geld. Kringetjes. En huis moeten betalen. En ik die voel dat ik ook in het kamp zit van ‘sorry ik kan je niet helpen’. Ik schaam me. Hij zweet. Zij kijkt beteuterd.
Dan schudt hij met zijn enorme lijf en stapt grotesk verder. Zij trippelt achter hem aan. Ik sta nog stil. Ineens keert zij terug en omarmt mij alsnog. Ze zegt sorry en gebaart naar hem. Ik sta nog steeds als een stok geklemd tussen haar armen. Omdat ze kleiner is dan mij toren ik ongewild boven haar uit. Ik zie Pjotr verder lopen en niet omkijken. Dan laat ze me los en loopt richting Pjotr.
Ella. Bedeesd. Verlegen. Sterker dan god en klein pierke. Zwijgend.
(Caroline)
Dit is het huis van Els en Wouter. Dit is de fiets van Els en Wouter. Dit is de computer van Els en het MartHa!tentatief die op 17 oktober jongstleden van 17.30u tot 22.05u op deze wijze werd achtergelaten in de gevaarlijke buurt Borgerhout.
Laat me beginnen met het huis. In dit huis logeer ik reeds een tijdje. Els en Wouter zijn heel gastvrij. Ze vertroetelen me. Dat is gezellig. Hun dochter is een prinses en die heet Noor. En hun zoon die slechts enkele maanden oud is, is een uit de kluiten gewassen kereltje en heet Miel. Dit huis bevindt zich in de gevaarlijke buurt Borgerhout. Veel mensen hebben vele wilde verhalen te vertellen over dit stukje Antwerpen. Ook Els en Wouter hebben verhalen te vertellen. Toen ze er net 3 maanden woonden werd er reeds bij hen ingebroken. Els was toen heel bang maar Wouter is onmiddellijk naar binnen gegaan. Die nacht hebben ze geslapen met de voordeur gebarricadeerd met hun fietsen. Wouter is een rustige kerel. En ook grappig. Wouter kan heel goed koken en Miel kan hij ondersteboven houden en dan krijgen ze allebei heel erg de slappe lach. Noor leest hij verhaaltjes voor en dan luistert zij met grote ogen terwijl ze savooi met aardappelen eet. Els is een Spaanse koningin. Els heeft altijd haar haren opgestoken en niemand weet hoe lang ze precies zijn. Je ziet wel eens collega’s zich verliezen in haar kapsel om het geheim te doorgronden. Els is altijd goedgezind. Dat maakt me vrolijk.
En nu de computer. Het was Els die op 17 oktober de computer op het zadel achterliet. Ze heeft er s’avonds nog naar lopen zoeken. De woonkamer. De eerste verdieping naar de badkamer. Stil binnengekeken in de slaapkamer want daar ligt ook Miel. Dan naar boven en stilletjes binnenpiepen in de kamer van prinses Noor. Niets.
En toen naar buiten. Met kloppend hart. Want Borgerhout. En dan de opluchting van de computer op het zadel op de fiets voor hun huis. En dan zo wit als een zakdoek met de computer geklemd in de armen een half uur op de bank.
Borgerhout is een ondoorgrondelijk stukje Antwerpen.
Morgen ga ik er weer slapen.
Zalig.
(Caroline)
