nog geen
donderdag 13 januari – parkman Antonio
‘De parkman vertelt van zijn eerste by-pass operatie, vier jaar geleden. En zijn tweede, twee jaar geleden. Volgende week zal hij aan zijn schouder geopereerd worden om de pijn in zijn linkerbeen weg te halen. Pijn in uw linkerbeen en dan opereren aan uw schouder. Daar moeten we om lachen.
- beeld – Ephameron
- tekst uit de voorstelling – Bart Van Nuffelen
dinsdag 11 januari – Drie Polen
‘De jogger zal zich ronde na ronde afvragen wie die mannen zijn op die bank die drinken en zwijgen en kwaad voor zich uit staren. Zouden het Polen zijn, of kan men dat aan gezichten alleen niet aflezen? Waarom zijn ze hier aangespoeld en niet ergens anders? Waar zijn hun vrouwen of hebben ze die niet? Zouden ze elke dag samenwerken en zo ja, waarom zitten ze dan ook nu nog samen op die bank? Zouden ze mekaar af en toe de kop willen inslaan? Wat zouden ze denken van deze te gyprokken stad?
- tekstfragment uit ‘Polen Op Zondag’ – Bart Van Nuffelen
- tekeningen – Ephameron
donderdag 6 januari – Sonia Blumenstein
‘Onder een gehaakt dekentje zit een roerloze vrouw met een doorschijnend gezicht. Ze heet Sonia Blumenstein. Ze lijkt te slapen, die vrouw uit andere tijden, en nooit meer wakker te worden. We weten niet waarvan ze droomt, in haar stoel in het laatste zonlicht van deze zondagnanoen, maar we hopen dat het zachte dromen zijn in afgebleekte kleuren. Maar als we daarover doordenken durven we dat te betwijfelen.’
- tekening – Ephameron
- tekst uit de voorstelling – Bart Van Nuffelen
maandag 25 oktober – ella
Een tijdje geleden heb ik een aantal Polen ontmoet. Sindsdien zoek ik hen iedere vrijdag op. Ik ontmoet hen aan de nachtwinkel op het Coninckplein. Daar gaan ze bij Danuta hun bier en vodka kopen. Eigenlijk zijn ze maar twee keer voltallig geweest.
Waar is Kamèl? Ik mis zijn smile. Waar is Robert de Niro? Vermoedelijk op een keukenstoel vastgebonden door zijn jaloerse vriendin. Waar is Kuba? Waarschijnlijk onder het toeziend oog van zijn tweede vrouw de muur van hun badkamer aan het verven. Waar is Radic? Volgens Danuta is hij burgemeester aan het spelen op de drempel van zijn huis in de Muizenstraat.
Waar is Pjotr? Pjotr loopt met zijn vriendin Ella aan de overkant van de straat. Zij met haar handen in haar zakken van haar te grote jas. Hij zwaaiend met z’n armen omheen zijn dikke buik. Ze zien me. Ik steek de straat over. Ik schud hen de hand. Ik voel dat Ella me wil omarmen maar m’n houten lijf houdt haar tegen. Een kort moment vervloek ik mezelf daarom. En hoe het gaat. Dat zijn papieren niet in orde zijn. Dat hij moet betalen en dat hij het niet heeft. Dat niemand kan helpen. VDAB. ACV. CM. Geen werk. Geen geld. Kringetjes. En huis moeten betalen. En ik die voel dat ik ook in het kamp zit van ‘sorry ik kan je niet helpen’. Ik schaam me. Hij zweet. Zij kijkt beteuterd.
Dan schudt hij met zijn enorme lijf en stapt grotesk verder. Zij trippelt achter hem aan. Ik sta nog stil. Ineens keert zij terug en omarmt mij alsnog. Ze zegt sorry en gebaart naar hem. Ik sta nog steeds als een stok geklemd tussen haar armen. Omdat ze kleiner is dan mij toren ik ongewild boven haar uit. Ik zie Pjotr verder lopen en niet omkijken. Dan laat ze me los en loopt richting Pjotr.
Ella. Bedeesd. Verlegen. Sterker dan god en klein pierke. Zwijgend.
(Caroline)
zondag 24 oktober – dit is een fiets met een computer op
Dit is het huis van Els en Wouter. Dit is de fiets van Els en Wouter. Dit is de computer van Els en het MartHa!tentatief die op 17 oktober jongstleden van 17.30u tot 22.05u op deze wijze werd achtergelaten in de gevaarlijke buurt Borgerhout.
Laat me beginnen met het huis. In dit huis logeer ik reeds een tijdje. Els en Wouter zijn heel gastvrij. Ze vertroetelen me. Dat is gezellig. Hun dochter is een prinses en die heet Noor. En hun zoon die slechts enkele maanden oud is, is een uit de kluiten gewassen kereltje en heet Miel. Dit huis bevindt zich in de gevaarlijke buurt Borgerhout. Veel mensen hebben vele wilde verhalen te vertellen over dit stukje Antwerpen. Ook Els en Wouter hebben verhalen te vertellen. Toen ze er net 3 maanden woonden werd er reeds bij hen ingebroken. Els was toen heel bang maar Wouter is onmiddellijk naar binnen gegaan. Die nacht hebben ze geslapen met de voordeur gebarricadeerd met hun fietsen. Wouter is een rustige kerel. En ook grappig. Wouter kan heel goed koken en Miel kan hij ondersteboven houden en dan krijgen ze allebei heel erg de slappe lach. Noor leest hij verhaaltjes voor en dan luistert zij met grote ogen terwijl ze savooi met aardappelen eet. Els is een Spaanse koningin. Els heeft altijd haar haren opgestoken en niemand weet hoe lang ze precies zijn. Je ziet wel eens collega’s zich verliezen in haar kapsel om het geheim te doorgronden. Els is altijd goedgezind. Dat maakt me vrolijk.
En nu de computer. Het was Els die op 17 oktober de computer op het zadel achterliet. Ze heeft er s’avonds nog naar lopen zoeken. De woonkamer. De eerste verdieping naar de badkamer. Stil binnengekeken in de slaapkamer want daar ligt ook Miel. Dan naar boven en stilletjes binnenpiepen in de kamer van prinses Noor. Niets.
En toen naar buiten. Met kloppend hart. Want Borgerhout. En dan de opluchting van de computer op het zadel op de fiets voor hun huis. En dan zo wit als een zakdoek met de computer geklemd in de armen een half uur op de bank.
Borgerhout is een ondoorgrondelijk stukje Antwerpen.
Morgen ga ik er weer slapen.
Zalig.
(Caroline)
dinsdag 12 oktober – research en logeren
briefje gevonden op mijn keukentafel op vrijdagochtend. (logies hebben is ook plezant.)
-gepost door els.