maandag 25 oktober – ella
Een tijdje geleden heb ik een aantal Polen ontmoet. Sindsdien zoek ik hen iedere vrijdag op. Ik ontmoet hen aan de nachtwinkel op het Coninckplein. Daar gaan ze bij Danuta hun bier en vodka kopen. Eigenlijk zijn ze maar twee keer voltallig geweest.
Waar is Kamèl? Ik mis zijn smile. Waar is Robert de Niro? Vermoedelijk op een keukenstoel vastgebonden door zijn jaloerse vriendin. Waar is Kuba? Waarschijnlijk onder het toeziend oog van zijn tweede vrouw de muur van hun badkamer aan het verven. Waar is Radic? Volgens Danuta is hij burgemeester aan het spelen op de drempel van zijn huis in de Muizenstraat.
Waar is Pjotr? Pjotr loopt met zijn vriendin Ella aan de overkant van de straat. Zij met haar handen in haar zakken van haar te grote jas. Hij zwaaiend met z’n armen omheen zijn dikke buik. Ze zien me. Ik steek de straat over. Ik schud hen de hand. Ik voel dat Ella me wil omarmen maar m’n houten lijf houdt haar tegen. Een kort moment vervloek ik mezelf daarom. En hoe het gaat. Dat zijn papieren niet in orde zijn. Dat hij moet betalen en dat hij het niet heeft. Dat niemand kan helpen. VDAB. ACV. CM. Geen werk. Geen geld. Kringetjes. En huis moeten betalen. En ik die voel dat ik ook in het kamp zit van ‘sorry ik kan je niet helpen’. Ik schaam me. Hij zweet. Zij kijkt beteuterd.
Dan schudt hij met zijn enorme lijf en stapt grotesk verder. Zij trippelt achter hem aan. Ik sta nog stil. Ineens keert zij terug en omarmt mij alsnog. Ze zegt sorry en gebaart naar hem. Ik sta nog steeds als een stok geklemd tussen haar armen. Omdat ze kleiner is dan mij toren ik ongewild boven haar uit. Ik zie Pjotr verder lopen en niet omkijken. Dan laat ze me los en loopt richting Pjotr.
Ella. Bedeesd. Verlegen. Sterker dan god en klein pierke. Zwijgend.
(Caroline)