zondag 15 augustus – big fish
Ik heb een probleem. Ik wil in dit bericht alles tegelijkertijd vertellen. Over de schitterende blogberichten die nooit afgewerkt zijn geworden en waarom. Over waarom ik dat eigenlijk graag doe, blogberichten schrijven. Over waarom ik beter onmiddellijk met blogberichten schrijven zou stoppen en waarom ik dat toch niet ga doen. Over welke muziek ge zoudt moeten opzetten terwijl ge onderstaand bericht leest. Over wat ik u vanavond toch ga schrijven ondanks alles.
Ge gaat naar youtube. Ge typt White Rabbit in van Jefferson Airplaine. Ge steekt uwe koptelefoon in. En ge leest verder. Over alle berichten die ik nooit heb afgewerkt en waarom. Over de vrijgezellenavond van Johan, omdat ik het bij nader inzien niet vond kunnen om aan de hele wereldwijde bloggemeenschap prijs te geven dat hij deze weken zonder schaamhaar door het leven moet. Of de zes pogingen waarin ik het verhaal wilde vertellen van Antonio Gomez uit Guinée Bissau zonder dat ge als lezer uw hoofd afwendt omwille van zoveel ellende. En hoe al die zes berichten vooral de ellende weerspiegelden en niet de kracht en de schoonheid van mijn dakloze, drugsverslaafde en uitgeprocedeerde vriend van het plein. Of het trieste bericht over onze oude buurvrouw die nu ruzie maakt met zichzelf omdat onze oude buurman sinds deze winter ergens op een kerkhof ligt te bekomen van al die jaren ruzie samen. Die potentiële parel is als vele andere parels niet uitgewerkt omdat er zoveel anders was dat nog dringender & nog belangrijker is dan berichten schrijven voor een onbestaand publiek.
Ge gaat terug naar youtube en nu typt ge Come Home in van Amatorski. En ge leest verder. Tot vorige week, allerliefste schaarse lezers van deze blog, had ik enkel een vermoeden van dat onbestaand publiek. Maar ik wist het niet zeker. En dat was genoeg om verder te typen en te dagdromen van toch een paar meisjes die in hun nachtpon nog gauw efkes dit bericht lezen alvorens heerlijk zacht de zorgen van de dag weg te gaan slapen. Sinds begin deze week weet ik wel beter. De in haar nuchterheid onnavolgbare Els van de MartHa’s heeft namelijk het onzalige idee gehad de blogstatistieken te activeren. Het enige voordeel is dat ik u nu wel rechtstreeks kan aanspreken; proficiat lieve lezeres in uw nachtpon, ge zijt één van mijn vier lezers deze week.
Ge gaat terug naar youtube en nu typt ge Lovely Head in van Goldfrapp. En ge leest verder. In deze wereld van optimalisatie en winstmaximalisatie zou ik deze berichten nu onmiddellijk moeten stopzetten. Maar ik vrees dat het al te laat is. Want dit publiek mijmeren is in korte tijd een soort van hobby geworden. Reeds mijn tweede hobby, na prentenboeken schrijven. En ik weet nu plots ook waarom; het is een troost om over schone dingen te mogen schrijven. Over schone tonelen waarnaar ge zeker moet gaan kijken. Over muziekskes die ge eens per youtube moet beluisteren. Over films die evenzo troost bieden. Ik laat u, vier lezeressen in uw nachtpon, dus niet in de steek. En ik zeg u voor het slapengaan; ga één van de weken eens Big Fish van Tim Burton halen in de videotheek. Ge zult het u niet beklagen. Want ge zult nadien geen schrik meer hebben om dood te gaan. Dat was eigenlijk het enige dat ik u wilde vertellen vanavond.
ps/ nu youtube toch openstaat & als tegengif tegen dit al te zeemzoet gemijmer: het filmke ‘4 ton mantis’ van amon tobin
zonder dank! slaapwel!