zaterdag 1 november 2008 – de spast
Het is vandaag – geloof het of niet – zaterdag 1 november 2008 en ik heb zonet een merkwaardig tafereel aanschouwd dat me diep heeft getroffen. Ik kan nu nog niet weten dat ik er de komende weken dagelijks aan zal terugdenken, dat het in de loop van de komende maanden via de bedrieglijke wetten van het verhalen vertellen tot een nog indrukwekkender tafereel zal uitgroeien, dat ik er binnen twee jaar nog een geantidateerde blog over ga schrijven.
Ik kan nu nog niet weten dat het merkwaardige tafereel dat ik zonet aanschouwd heb, me naar instituten en sanatoria zal drijven, me door een specialist het verschil tussen een AH en een NAH zal doen uitleggen, me anderhalf uur lang met open mond zal doen luisteren naar magda die ’s nachts droomt van de man, de kinderen en de kleinkinderen die ze nooit zal hebben.
Ik kan nu nog niet weten dat het tafereel dat ik zonet aanschouwde met wat geluk binnen twee jaar en drie maanden heel voorzichtig zal overgedaan worden op de planken van de antwerpse schouwburgen, dat het met wat geluk een ontroerende ode zal worden aan die heldendaad van zonet, dat het met wat geluk het geachte publiek van een zelfde soort ontroering zal doordringen, als degene die mij zonet is doorstroomd.
Omdat een heel gewone man zo oneindig traag, zo woest met zijn armen en benen schokkend en zo totaal buiten controle toch geheel geconcentreerd een drukke straat doorstrompelt dat de hedendaagse stad die van niets meer opkijkt plots stilvalt, haar adem inhoudt en eerbiedig het hoofd buigt.