maandag 9 augustus – professionele plicht
Ik was, lieve schaarse lezeressen van deze blog, vastbesloten het zorgvuldig geheim te houden – maar zoals dat gaat met geheimen is ook dit geheim klaarblijkelijk niet bestand gebleken tegen de wetten van de blogkunde – want nu schrijf ik u toch dat ik gisteren terug ben gaan joggen. En alsof dat na al mijn voorbije schotschriften tégen het joggen al niet erg genoeg is, moet ik in één moeite door bekennen dat ik gaan joggen ben in het park waarover tonelen moeten worden geschreven. Ik zou u kunnen vermoeien met een uitputtende uitleg over hoe het zover is kunnen komen, maar dat ga ik u besparen. Ik kan u wel melden dat één en ander nog steeds wiebelde als tevoren, dat het enorm traag ging (rondetijden van meer dan negen minuten, terwijl ik het in mijn beste dagen in 7 minuten en half deed en dat de schaarse elegante lopers het in een kleine 6 minuten doen) én dat het zeer inspirerend was.
Want dat was ik u in alle vorige blogs over het lopen vergeten te vertellen; dat lopen op de beste momenten een deur in de hersens openzet naar wonderlijke inzichten over toneel maken. En de 36 minuten en 52 seconden die ik gisteren lopend doorbracht overtuigden me van de noodzaak, wat zeg ik, van de professionele plicht om de komende maanden te blijven joggen in dat park waarover stukken gemaakt moeten worden. Simpelweg omdat revue # 5 – polen op zondag, want zo heet het stuk waar u in februari met wat geluk naar zal komen kijken (en waarvoor de kaarten in ijltempo verkocht worden, haast u spoedt u), beter zal zijn mét joggen dan zonder.
En morgen – dat is beloofd – geef ik daarvan alreeds een voorbeeld…