donderdag 26 augustus – jozef en zijn fiets
Enkele dagen geleden ontmoette Caroline in het stadspark een man die Jozef heette. Het was een Pool met, zo vertelde ze later, zachte helderblauwe kleine ogen en een fiets. En samen met zijn arbeidskaart (die in een leren zakje om zijn nek hangt) is die fiets Jozefs belangrijkste bezit. Hij is namelijk met die fiets van nabij Berlijn hierheen komen rijden. In vijf dagen tijd. Zonder kaart. De routebeschrijving stond op enkele briefjes, niet meer dan de opsomming van de te volgen steden. En hier verdient hij geld. Veel geld naar eigen zeggen. In een systeem van Arbeit Essen Schlafen. Arbeit Essen Schlafen. Immer Arbeit Essen Schlafen. En zo eens om het half jaar rijdt hij met die fiets terug naar Polen. Om het geld af te geven aan zijn Frau Kind Mutter. Vater Kaputt.
Als afsluiter vroeg Caroline hem dan hetvolgende. Ik geef het u graag en gratis mee op het einde van deze passend regenachtige dag.
Sind sie gelücklich?
Was?!
Sind sie gelücklich?
Plich?! Lich?!
Haben sie freude in dein Leben?
Freute!? Was ist Freute!?