dinsdag 17 augustus – ephameron of sabine
Leestip. Als ge zenuwachtig wordt van al de haakskes in onderstaande blog, moet ge die gewoon overslaan en niet lezen. De tekst klopt ook als ge ze weglaat. Dat heb ik getest.
Ik weet niet wie van beiden gisteren in het park het meeste indruk op me gemaakt heeft; ephameron of sabine. Ephameron maakt sowieso al een gehele tijd veel indruk op mij, dusdanig veel dat ik haar enkele maanden geleden schroomvol heb gevraagd om samen met ons revue # 5 – polen op zondag te maken. Ephameron heet in het echt eva (of is het eva die in het echt ephameron heet, dat is een andere en welhaast metafysische discutie) en zij is een jong grafisch artieste (wat een onnozel woord, bart van nuffelen, zegt toch gewoon dat ze prachtig tekent én schildert én plakt én met oneindig veel stukskes tape kunstwerken maakt) wiens werk me al jaren intrigeert en doorheen die jaren ben ik me gaan afvragen waarom. Ondertussen ken ik het antwoord; omdat haar werk de oneindig rijke werkelijkheid weergeeft zoals ik die aanvoel en alsof dat al niet genoeg is, daarenboven ook nog eens zeer theatraal is. En laat heel deze wonderlijke ‘revue van het ontembare leven’ (dat is de niet onaardige bulktitel waar alle revue’s onder passen) nu net als doel hebben om al die verschillende realiteiten die dag in dag uit naast mekaar bestaan, tastbaar te maken en met mekaar in interactie te laten gaan. Ge begrijpt, ik had geen andere keuze, meer zelfs, ik had de professionele plicht (ha hier ben ik weer!) om haar te vragen deze revue mee (on)werkelijk te laten worden.
Met die ephameron (die ik in het echt gewoon eva noem want het is en blijft raar om iemand die naast u op een bank in het park zit ephameron te noemen, dat is waarom ik vitalski in het echt ook vital noem, en klein jowanneke gewoon jowan – en dat is doorgedacht ook meteen de belangrijkste reden waarom ik nooit vriend kan worden met prince of bono, omdat ik die hun échte naam simpelweg niet ken) zat ik vorige week dus te picknicken op een bank in het park toen ik plots en zonder enige aanleiding werd aangesproken door een meisje dat later sabine bleek te heten. En zo luidde haar onvergetelijke openingszin;
‘wist gij dat ik de grootste fan ben van bart kaël?’
En zie, met deze ene geniale zin maakte zij zich op slag even fascinerend als ephameron met haar honderden prachtige tekeningen. Ze vertelde zonder speciale aanmoediging ook over de vier optredens die zij al had gezien, plus opgave van het exacte tijdstip en uur. Ze vertelde dat ze blij was dat bart nu gelukkig was met luc. Dat bart en luc ook maar mensen gelijk wij allemaal. Dat ook zij sinds kort voor het eerst vriend heeft. Alleen voor te knuffelen. En dit alles vertelde ze op dusdanig kinderlijke wijze (die geheel niet paste bij haar leeftijd en voorkomen) dat ik haar enkel met een grote verbaasde glimlach kon aanhoren. Ik sprak met sabine af om haar de dag erna te zullen interviewen. Op dezelfde plaats. Op het zelfde uur. Maar de dag erna regende het. En sabine luisterde thuis naar de zes platen en twaalf singles van haar bart en liet deze bart in de stromende regen op zijn honger.
(ps: sinds twee minuten geleden weet ik dat bono paul david hewson heet en dat prince gek genoeg in het echt ook prince heet, prince rogers nelson meer en beter bepaald – nu kan ik dus ook met prince en bono potentieel vriend worden)