zondag 25 juli – lopers in het park (deel 3)
(net op het moment dat ik begreep dat het eigenlijk een heel slecht idee was om mensen per fiets te achtervolgen – desnoods ronden aan een stuk – om ze te kunnen interviewen als ze eindelijk met lopen/strompelen zouden stoppen, legde plots iemand zijn hart toch bloot, wellicht om mij te belonen voor het volharden in de boosheid)
de zware man die zijn naam niet in de krant wil, legt van allen uiteindelijk zijn hart nog het meeste bloot – hij loopt om te vergeten dat hij het geluk acht jaar en drie maanden geleden zomaar heeft laten passeren – het was zo plots en overweldigend glimlachend op kantoor verschenen dat hij ervoor was terug gedeinsd – hij loopt om te vergeten dat het geluk hem tot driemaal toe van haar bestaan had trachten te overtuigen – hij loopt om te vergeten dat hij dat pas ten volle begreep toen het te laat was en hij al naar de toen heersende normen en opvattingen in een aangekondigd huwelijk was gestapt dat uiteindelijk liefde- en kinderloos zou zijn – hij loopt om de onrust te bezweren en de woede en de spijt – hij loopt om het leven te wreken dat zich eens te meer ontembaar toont, nu al acht jaar en drie maanden lang