dinsdag 29 maart – het gewone leven – deel 2
Vorige week heb ik iets geschreven over hoe groots het kleine soms kan zijn. Dees week ga ik dat nog eens overdoen. Zoals ge misschien weet, of niet weet, organiseren wij van het MartHatentatief op 12 mei ne Feestavond. En op die avond komen Vitalski en Sara De Bosschere hulde brengen aan de veel te vroeg gestorven Barakstadschrijver, J.M.H. Berckmans. Erik Vlaminck komt voorlezen uit Dikke Freddy. Er zal een documentaire zijn, en vooral supergraaf, komt dat zien komt dat zien ! David Bovée komt optreden met zijne nieuwe groep. S.W.A.N.
Nu denkt ge misschien ela ela, stopt is met reklam te maken, daar dient deze blog niet voor. En ge hebt gelijk. Maar ik doe het toch, en wel om twee redenen. Ten eerste omdat iedereen naar S.W.A.N moet gaan zien, omdat die Waanzinmuziek maken (new-wave gemixt met afrikaanse muziek gemixt met punk gemixt met think of one). Muziek dus, zoals ge nog nooit in heel uw leven hebt gehoord (tenzij dat ge pertoevalperongeluk aanwezig waart op één van hun zes undergroundconcerten die ze tot hiertoe hebben gespeeld). Maar daar moet dus iedereen naar komen zien. Wij zijn supertrots dat zij op onzen eerste feestavond willen komen spelen.
Maar als het alleen was om reklam te maken, dan had ik dees stukske niet geschreven. Ik schrijf dees stukske omdat ik van den David Bovée, die dus in S.W.A.N. zit en die dus fenomenale muziek maakt, omdat ik van den David Bovée een filmpke op het internet heb gezien. En in dat filmpke zit hij samen met Allessandra, zijn vrouw, in hunne caravan, aan hun caravantafel, aan een laat ontbijt. Hij pakt zijne laptop van onder tafel, doet die open en zet een muziekske op. Op de tafel staat een tas koffie dampen. Alessandra, zo heet zijn vrouw, steekt nen boterham in hare mond. Slurpt van hare koffie. En begint dan in haar handen te kloppen. Hare man doet mee. En dan begint ze te zingen. Meer is het niet.
Gewoon twee mensen in ne caravan die een liedje zingen.