CAFE CAPITOLE – zaterdag 19 september 2009 / frommelen aan de randen vd realiteit
Ge moet het mij vergeven. Dat ik ten derder male terugkom op het tafereel in café Capitole. Ik vroeg me ineens af of ik dat al eens eerder had meegemaakt. Zo’n moment, zo’n beeld dat als bij toverslag de waarheid of de essentie voor heel even openbaart. Zo’n moment dat door de toevallige ordening der realiteit plots iets surreëel blootlegt. En het antwoord is ja. Ik heb al geluk gehad dit jaar. Of ik heb al goed gekeken, dat zou ook kunnen. En voor ik u het beeld ga beschrijven, ga ik al vertellen dat ik dat beeld weken heb gekoesterd als een schat, dankbaar dat ik het had mogen aanschouwen en triest omdat het nu voor eeuwig slechts een herinnering is.
Het was een wat druilerige woensdagnamiddag en we hadden al onze welpkes in de fiets gezet en we reden naar de Sinkskenfoor om geld te gaan opdoen. En we reden over de kasseikes van de leopold de waelplaats en op den hoek met de …straat reden we een autootje voorbij. Zo’n klein Mercedeske A, dat omvalt bij de testen. Zo een nogal recht koekedooske met alleen plaats vanvoor. En vanvoor in die auto, op de passagiersstoel, zat een madam te wachten. Een madam met een grote bos kleine krullekes en met ne lange spitse neus. Nee, bedacht ik met ne schok terwijl ik voorbij fietste. Da is gene neus. Zelfs ne lange neus kan ni zo lang zijn. Dat is ne snuit. En ik heb alles toegegooid en ben teruggedraaid. En toen pas zag ik dat het een extra-large poedel was, die daar in die auto zat te wachten. En geen madam. En toch in alles een madam. En ik zei het tegen de welpkes, ‘zie, daar in die auto zit een madam te wachten’. En die welpkes, die keken naar mij zo van ‘en dan !?’
En op de één of andere manier toonde dit moment vanalles aan. Dat de wereld lang niet zo reëel is, als ze zich voordoet. En dat poedels eigenlijk madammen zijn. En gepermanente madammen eigenlijk poedels. En dat wij allemaal dieren zijn onder mekaar. En daarom maak ik toneel dus. En daarom heb ik beslist mijn leven te vullen met verhalen te vertellen. Omdat ik niets interessanter vind dan te frommelen aan de randen van de bedrieglijke alledaagse realiteit. En daar op een gekke manier troost uit put.